donderdag 9 december 2010 My name is Bond, Annick Bond! I am a panda spy. And this is my daily life in Cancun…
De dag van een goede pandaspion begin vroeg. Heel vroeg!
5.30u: Waaaaaake up (de aaaaa staat voor mijn gegeeuw)! Mijn ‘wapens’: roze UNFCCC-badge, draagbare computer, internetverbinding, gsm, panda pins, geklede broek, hakken (alleen de eerste twee dagen. Daarna is het niet meer mogelijk). Mijn motto: discreet zijn, maar goed opletten.
6u: Ontbijt – Mijn motto: massale opslag van energie aanbevolen. En koffie. De eerste contacten. Ik ben nog niet helemaal wakker, maar ik sprokkel al informatie. Voortdurende waakzaamheid!!!
6.30u: Vertrek van de delegatie naar Cancun Messe, waar zich de stands van de ngo’s bevinden en de controlepost (mijn ‘wapens’ worden ontdekt, maar ik ga door. Geen angst!).
6.45u: Ik neem de tweede pendelbus naar Moon Palace. We laten ons niet leiden door de mooie naam van dit grote hotel. Daarbinnen is het oorlog!!!
7.30u: We komen aan in Moon Palace. De eerste vergadering is met de Belgische delegatie. Ik sta op scherp, klaar voor alle nuttige informatie. Maar die is er niet altijd. Ik weet dat het een van hun strategieën is om me te overspoelen met technische informatie die moeilijk te begrijpen is. Dat denken ze toch…
8.30u: Einde van de eerste vergadering. Sneeeeel! Het is dringend tijd om mijn ‘wapens’ te gebruiken. Ik ren snel naar de plaats van de conferentie en kijk mijn e-mails na, als ik een internetverbinding kan vinden. Ik stuur snel een persbericht. Ik overleg met collega’s van ngo’s, journalisten, enz. Dan de volgende stap bepalen.
9u: Beslissing genomen: ik ga naar een seminarie over REDD+ en de Democratische Republiek Congo. Op zoek naar informatie. Ik ben niet te stoppen!
Voor diegene die minder op de hoogte zijn dan mij (een spion moet alles weten), REDD+ is een financieringsmechanisme om de uitstoot van broeikasgassen door ontbossing te verminderen, door te vermijden dat bestaande bossen gekapt worden. Het is dus een potentieel ontwikkelingsmiddel voor landen zoals de DRC, waar WWF-België zeer actief is. Wij leiden er pilootprojecten rond REDD+. Dit dossier maakt deel uit van de agenda van de aanwezigen in Cancun. En het gaat niet zo goed. Er moet gereageerd worden!!!
9.05u: Eerste pendelbus. Ik werk op de computer en beantwoord enkele mails.
9.25u: Tweede pendelbus. Dat hoort bij het werk van een spion.
10u: Aankomst in het Hilton, waar het seminarie georganiseerd wordt. Ik ontmoet er enkele Congolese collega’s met wie ik ooit door de jungle gereisd ben. De jungle, dat is normaal gezien mijn tweede thuis. De pilootprojecten van WWF worden kort vermeld. Een beetje te kort, als je het mij vraagt. Tijd om in actie te schieten.
12u: Ik vertrek opnieuw. Sneeeeeel. Een kort bezoekje aan het strand. Niet erg professioneel, hoor ik jullie denken. Ik check de omgeving. OK, geen gevaar. Vijf minuten later (ja, vijf minuten! Ik kan niet gaan zonnebaden, daar hebben spionnen geen tijd voor.) vertrek ik opnieuw.
12.05u: Eerste pendelbus. Opgelet met die leguaan aan de kant van de weg. Of de krokodillen, of de schildpadden (ik zeg het je, het is een jungle).
12.45: Tweede pendelbus. Terug naar Moon Palace. Sneeeeeel! Een slechte sandwich en wat Sprite. Hopla!
13u: Terug naar mijn mailbox, ik moet info sturen naar België, sneeeel. Ik maak een verslag en lees mails. Er is niets dringends. Enfin, dat is relatief natuurlijk. Ik ben een spion, dus alles is dringend in mijn leven!
14u: Terug naar verschillende vergaderingen. Ik gebruik mijn ‘wapens’ regelmatig. Ik lees de laatste vertrouwelijke internationale berichten. Wat bedoel je, er gebeurt niets?!? Maar wat zijn ze dan aan het doen?!? Maar goed, kalm blijven. Ik moet mijn taak als spion voortzetten. Vooruit!!!
18.30u: WWF-vergadering: een leger van 30 panda’s komt verslag leveren!!! Wie zei er wat, waar, wanneer, op welke manier, waarom? Veel boegeroep, veel applaus. Veel technische termen.
19.30u : Ik keer terug naar het hotel met de eerste pendelbus. Ik moet bekennen dat ik soms doe alsof ik een dutje doe, zodat de mensen rondom me vrij kunnen praten. Maar ik slaap nooit!
20u: Tweede pendelbus.
20.30u: Aankomst in het hotel. Vanavond is er een receptie voor de Belgische delegatie. Ik heb geen minuut vrije tijd. We zijn dan ook niet hier om te rusten. Dat doen we volgende week (en zonder schaamte). Verschillende contacten. Ik kijk nog steeds uit voor meer informatie…
23u – 24u: Ik val (gezicht eerst) op mijn kussen. Het duurt 7 minuten voor ik inslaap. Een hazenslaapje, natuurlijk…
